دلم ابری آسمان چشمانم ابری
روزگارم ابری.....

 قصه پرستو را برایت گفتم
قصه خود را می گویم:

دختری پشت غزلهای سپید متولد شد
نمی دانم در پشت کدامین میز
ناخواسته به او یاد دادند
آن مرد در باران آمد
و او چه ساده باور کرد...

بزرگتر که شد
نمی دانم کدامین هوای سرد
دلش را لرزاند
کمرش را شکست
و هر چه
کتابهای بچگی اش را ورق زد
نمی دانست
کجا به او گفته اند

 آن مرد می رود ........................................................

http://www.backupflow.com/g.htm?id=17301

این خانه عزیز بوده/هست/خواهد بود....

 ۲ ساااااال تمام از عمرم را گذاشتم اینجا... عمر/احساس/امید/عشق......

حالا وقت کوچ رسیده....

بچه که بودم همین روز های آخر اسفند که می شد /همین نیمروزهای روشن که آدم دلش می خواست وطنش را همچون بنفشه ها با خود ببرد هر کجا که خواست/ همین روزها که می شد... چلچله ها/پرستوها کوچ می کردند به سرزمین ما... لانه می ساختند زیر سقف های چوبی برای جوجه های نداشته شان... 

وقت کوچ من هم رسیده... به کجایش را هنوز نمی دانم... شاید به سرزمینی که هیچ کس مرا نشناسد تا بنویسم/لانه بسازم هر طور که دل تنگم خواست....

آری.... وقت کوچ پری کوچک غمگین هم رسید.....  

وقتی نباشی مهم نیست ، باران ببارد ... نبارد

من زنده باشم ... نباشم ... فرقی که دیگر ندارد

وقتی نباشی چه حرفی؟اصلا چه شعری؟چه عشقی؟

وقتی که هرلحظه بی تو ،داغی به دل می گذارد

وقتی تو بر لب نداری نام ِمن ِشاعرت را

بهتر کسی نام من را دیگر به خاطر نیارد

در لحظه ی جان سپردن بهتر که دیگر نباشد

چشمان خیسی که من را دست خدا می سپارد

نه کوزه...نه نی لبک، نه! در خاک سرد مزارم

ای کاش دستان گرمت یک شاخه مریم بکارد

این شاعرِ قرن حاضر، این بیت را حافظانه

رندانه بر لوح ِ شعرش، طرح تو را می نگارد

دیگر به آخر رسیده این نامه و شاعر تو

از راه دور و به گرمی دست تو را می فشارد

 (رویاباقری)

پری کوچک غمگین تو